سه هفته ی پیش محیا و هاله و نازنین (دوستای دوران دبیرستانم) اومدن خونمون، طی قراری که با هم گذاشتیم قرار شد شنبه سه هفته بعد ناهار بریم خونه ی نازنین اینا که شنبه ی مقرر همین فرداس...

سه شنبه به هاله اس ام اس زدم که شنبه چترمونو خونه نازنین اینا پهن میکنیم یا نه؟ گفت نمیدونم قرار بود بهمون زنگ بزنه، بهش گفتم حالا اگه نزنگه تکلیف چیه؟ میخوای به طور کاملا محسوس ازش بپرسیم! گفت باشه ازش میپرسم فردا خبرشو بهت میدم

چهار شنبه حدود ساعت پنج بود که دیدیم هاله اس ام اس داد: سلام دوس جونم خوبی؟ برنامه ی تِلپی خونه ی نازنین اینا اوکیِ ، برو حال کن و شاد باش که روی ماه منو میبینی.

منم اول براش اینطوری جواب دادم: آخ جووووون، پس ساعته ده و نیم دمِ مُجی (مجی = مجتبی = سبزی فروش سر کوچمون که منو هاله وقتی میخواییم با هم جایی بریم اونجا قرار میزاریم) بعد سریع یه فکر شوم به سرم زد و اس ام اس رو پاک کردم با خودم گفتم حالا که میگی شاد باش که روی ماه منو میبینی یک اسکُلیت کنم که تا عمر داری فراموش نکنی. اینجوری جوابشو دادم: آخ جووووون، نه من حوصله دیدن تو رو ندارم به علی گفتم، گفت میرسونمت.

هاله جواب داد: خیلی....(یه فحش بد بهم داد) برو دیگه دوست ندارم. علی کیه؟

گفتم: علی همون غزاله دیگه (غزال=اسم مغازه ی سر خیابونمونه که پسر فروشنده اش چند باری... هاله ام در جریان ماجراهای ما بود، مام چون اسمشو نمیدونیم بهش میگیم غزال)خلاصه بهش گفتم همون غزاله دیگه، مگه بهت نگفتم؟

گفت: نه، خیلی بدی! تو دیگه هیچی به من نمیگی، همه حرفاتو به سارا میزنی. منو تنها گذاشتی.

منم همین طوری که میخندیدم جوابشو دادم: آخه یه هفته که بیشتر نیست دوس جونم، من تو رو هیچ وقت تنها نمیزارم ـ سه شنبه هفته پیش که بارون خفن گرفت، ساعته شش تا هفت و نیم کلاس فوق العاده داشتم اومدم طرف خونه، اونم داشت مغازه رو میبست و....

هاله که به طرز تُپُلی اُسکُل شده بود جواب داد: آخ جون تریپه love الان میام دم خونتون ببینم ماجرا چیه؟ مُردم از فضولی!

منم که میخواستم کم نیارم بهش اس ام اس دادم: خوب پُشو بیا

دیدم نه! انگار موضوع جِدیه. بهم اس ام اس داد: من الان نزدیکه خونتونم تا پنج دقیقه دیگه اونجام

منم گفتم: باشه منتظرم.

منو یکی باید جمع میکرد اینقدر خندیدم که مامانم بهم شک کرده بود. اصلا فکر نمیکردم هاله اینجوری بره سره کار

بعد از پنج شش دقیقه هاله اومد، رفتم توی حیاط وقتی در رو باز کردم هاله بغلم کرد و گفت فاطمه خیلی خوشحال شدم بُدو برام تعریف کن ببینم. بعد چشمش به موبالم افتاد که تو دستم بود بهم گفت معلومه که خیلی بهت زنگ میزنه که گوشیت همش پیشِته من همین طور میخندیدم بهش. گفتم نه بابا ـ هیچی دیگه سه شنبه ای بارون میومد اومد دنبالم برام بوق زد منم که دیدم هوا تاریکه و تو محل تابلو نیست سوار شدم هاله با هیجان میگفت خوووووب گفتم هیچی دیگه رسوندم تا خونه. هاله هی ذوق میکرد منم هی بیشتر میخندیدم دوباره همدیگه رو بغل کردیم، همین طور که بغلش کرده بودم در گوشش گفتم همه رو خالی بستم و از جلو دستش فرار کزدم.

اولش شُکه شده بود بعد گفت خییییلی خری جدی میگی؟ همه رو خالی بستی؟ کلی فحشم داد. گفت بترکی منو تا اینجا کشوندی بعد همش خالی بود؟! کلی خندیدیم. بهم گفت اگه شنبه برا بچه ها این موضوع رو تعریف کنی که من اُسکل شدم همین جا دوستی ما تموم میشه. هاله بعد از یه ربع رفت خونه. منم تا آخر شب کلی انرژی داشتم. اذیت کردن هاله خیلی بهم چسبیده بود  ولی لازم به ذکر است که این هاله خانم یکی از بهترین دوستای منه که خیلیم دوسش دارم!

نوشته شده در جمعه هجدهم اردیبهشت 1388ساعت 21:21 توسط فاطمه| |

 

این ماهان جونی که الان ۱۱ روزه به دنیا اومده یه جایی در دل عمه خانمش که بنده باشم باز کرده که نگو نپرس اگه روزی دو سه بار نبینمش اون روزم شب نمیشه. این آقا ماهان ما در وضعیت بسیار بجرانی یعنی بین دو نامزدی ،یکی نامزدی دختر عمه جانم و اون یکی نامزدی پسر عمه جان چشم به جهان گشود. در اون روزا سر ما بسیار شلوغ بود ولی روزهای بسیار خوبی بود بسیار خوش گذشت تا دیروز!

دیروز وقتی مامان خانم مشغول صحبت با عمه جونم بود و من سخت مشغول نوشتن تحقیق برا دانشگاه، ناگهان صدای عطیه (زن داداشم) از راه پله ها به گوش رسید فاطمه کمک! بیا! منو مامانم نفهمیدیم چطوری پله ها رو بالا رفتیم وفتی رفتیم تو، دیدیم عطیه داره میزنه تو سرش و بچه سرو ته دسته مامان فرانکه (مامان عطیه) و داره میزنه پشتش. خیلی صحنه وحشتناکی بود، از بینی ماهان جونم شیر زده بود بیرون و دهنش تقریبا کف کرده بود من فقط گریه میکردم مامانم بچه رو گرفت عطیه میگفت چیکار کنم؟ مامانم میزد پیشتش، ماهان اون وسطا یه گریه میکرد و دوباره ساکت میشد، چشماشم باز میکرد و میبست، ولی رنگش به کبودی میزد، انگار موقع شیر خوردن شیر رفته بود تو ریه اش. بابام با مامان فرانک بچه رو بردن درمانگاه نزدیکه خونمون اونا گفتن سریع ببریدش بیمارستان یه آقاهه که اون نزدیکا مغازه داشته با ماشین بردشون. منم مثل مرغ پرکنده تو خونه راه میرفتم و گریه میکردم و دعا میکردم، بالاخره بعد یک ساعت مامان از بیمارستان زنگید گفت حاله بچه خوبه فقط دکتر گفته باید یکی دو ساعت اینجا تحت نظر باشه. خلاصه ساعت نزدیکه ده بود که اومدن من پریدم پایین و ماهان رو بغل کردم چشماش باز بود و منو یه نگاه نگاهی میکرد کلی بوسش کردم همین طور بهم زل زده بود احتمالا با خودش میگفته این خانومه چرا اینطوری میکنه؟! از ماهان جونم تو بیمارستان نوار مغزی و قلبی گرفته بودن یه عکسم از ریه اش انداخته بودن خدا رو شکر همه چیزش سالم بوده.

خدا رو شکر که همه چیز به خیر گذشت، خدا جون ممنون. از ته ته قلب ممنون..

نوشته شده در یکشنبه سیزدهم اردیبهشت 1388ساعت 23:22 توسط فاطمه| |